Ercan Kesal’dan Ahmet Erhan’a özlemle…

Ercan Kesal’dan Ahmet Erhan’a özlemle…

Oyuncu, senarist, yazar Ercan Kesal, 3 yıl önce bugün yitirdiğimiz şair dostu Ahmet Erhan’ı bir mesaj ve yazıyla andı. Mesajını, Ahmet Erhan’ın “Yaşanmamış bir fotoğrafını çekelim güldüğümüzün” dizeleriyle ve Ankara yıllarında birlikte çektirdikleri fotoğraflarla paylaşan Ercan Kesal şunları yazdı:

“3 Ağustos 2013, Cumartesi’yi Pazar’a bağlayan gece A.Erhan’ı da kaybetmiştik… Üç yıl olmuş demek ki, Erhan’ı Ankara’ya saklayalı. 1980’li yılların Ankara’sını anlatan eski bir yazı; O’nun özlemiyle…”

Kesal’ın aktardığı yazı şöyle:

ercan2

Ankara Rüzgârı

Annemin yan odadan sesini duyuyorum. Yengeme yakınır gibi, fısır fısır bir şeyler soruyor: ‘’tak tak tak, sabaha kadar ne yazıyor kızım bu oğlan?’’

Ne mi yazıyorum anacığım? Şiir yazıyorum!

İlk gençliğimi yazıyorum. İlk aşkımı ve tabii ki ilk ayrılığımı. İlk olmayan ve galiba hep olacak olan çaresizliğimi, İzmir’i, canım İzmir’imi, devrimi, olmamış, eksik kalmış şeylerin ardından bakışımı, bitmeyen kederimi, içimdeki yarayı, eski bir yarayı, eski ama iyileşmiş bir yaranın kabuğunu kaldırırken verdiği acıyı ve ne enteresandır, bıraktığı umudu.

Evet, şiir yazıyordum. Babamın 60’lı yıllarda, onun tabiriyle ‘rençberlikten kurtulup’ Almanya’da işçi olma hayalinden geriye, iki paket çikolata, bir iki naylon gömlek, bir de bu Olimpiya marka daktilo kalmıştı. Daktilo ortaokuldan bu yana hep bende durdu. Lisede, okul gazetemiz ‘Sesimiz’deki başyazıların tamamı, 2-B’deki yeşil gözlü kıza yazdığım akrostişli şiirler ve babamın devlet dairelerine sunduğu dilekçeler; hepsi bu daktilodan çıkmıştır.

Sonra üniversite… 12 Eylül darbesiyle birlikte, Bornova yurtlarından mecburi gönderilişimizin ardından, bir sene kadar şehirlerarası otobüs terminali de dahil sokaklarda geçen perişan günlerden sonra; artık İzmir’e yerleşmeye karar veren abimin evindeki bir odaya kapağı atmıştım.

Bir edebiyat dergisinde yayımlanan ilk şiirimi Karşıyaka Bostanlı’daki bu evde ve babamın Olimpiyası ile yazdım. 

Şiirle uğraşanlar iyi bilir, ilk yayımlanan şiir ilk aşka benzer. Onun gibi naïf, tutkulu ve geleceğe dair fazlasıyla umutludur. Üstelik ne yaşarsanız yaşayın, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin hiç bir zaman unutulmazlar. Eski bir yara yerinin ara sıra sızlaması gibi hep bir yerlerde, bekler dururlar. 

12 Eylül faşist darbesinden sonra İzmir’de yayımlanan ilk edebiyat dergisi Dönem’de yayımlanan şirim de böyle bir şiirdi. Başlığı, İzmir Akşamları…

‘’Beni İzmir’de vurdular/ Bir akşamüstü İzmir’de beni yıldızlara sordular/ Işığın ve suyun aşkına de ki bana/ Bu Avanoslu çocuk, bu zehir zemberek soluk/ Sığar mı bir yıldızın koynuna…’’ 

Şimdi bile yazarken hafifçe kızardığım, o zamanlar nasıl bir mesnetsiz özgüvenle yazdığımı anlamadığım şu benzetmeye bakar mısınız: ‘Zehir zemberek soluk!’ Hey Allahım… Yaşlılığın faydalarından biri de bu işte, yaş aldıkça böyle şeyler yapmıyorsunuz artık.

Dönem dergisi, eski usul tipo yöntemle, Basmane’deki mütevazı bir matbaada basılıyordu. Yayın yönetmeni Asım Öztürk’tü. İlk sayısından, ortak bir söyleşide buluşan Yalçın Ulukaya, Nuray Hançer ve M.Mümtaz Tuzcu isimlerini hatırlıyorum. Ayrıca şiirleriyle A. Yücel, A. Hicri İzgören ve İlhan Karaman isimlerini. Derginin çıkış sayısında Muzaffer İzgü’den hikaye, Samim Kocagöz’den de bir deneme vardı bildiğim kadarıyla.

1983 yılının İzmir’inde, şiiri bir edebiyat dergisinde yayımlanmış, ‘umut vaad eden genç bir şair’ olarak geziyordum artık! 

Hafta sonları imza günlerini takip ediyor, Aydın Abi’nin Şan Kitabevi’nden, Erdal Abi’nin Sergi Kitabevi’ne kadar salınıp duruyordum. Böyle günlerin birinde Adnan Azar’ı beklerken Adnan Özer’le tanıştım. Ateşli Kaval’ın ilk sayfasına imza yerine Adnan’a zorla bir şiir yazdırdım. Madem ozandı; hemen doğaçlama şiir yazabilirdi ve yazmalıydı da! Kırmadı Adnan, sağolsun yazdı: 

‘’Kırılmış incir dalı/ İncir kuşu yaralı/ Böyle bahar görmedi/ Şiir şiir olalı…’’

Adnan, yıllar sonra İstanbul’da birlikte kurduğumuz bir yayınevinde ortağım oldu. Yol arkadaşım ve kardeş bildiğim dostlarımdandır. 

Bir harf yüzünden(imza günündeki ilana Özer yerine Azar yazmışlardı çünkü!) daha geç tanıdığım Adnan Azar’la dost olmak için ise mecburi hizmet yıllarını bekleyecektim.

Adnan Özer’le başlayan dostluğun devamı, İstanbul’da Yaşar Miraç’ın kurucusu olduğu Yeni Türkü Yayınlarının düzenlediği bir şiir gecesinde Ahmet Erhan’la tanışmama vesile oldu. Çok fazla sohbet edememiştik nedense. Sessiz, içe kapanık, fazlasıyla halim selim birisi olarak kalmıştı aklımda.

1984 yılında Ege Tıp Fakültesi’nden mezun olup mecburi hizmet kura’sı için Ankara’ya gittiğimde, hemen tüm arkadaşlarım kura’da doğu ve güneydoğudaki sağlık ocaklarını çekerken benim şansıma Ankara, Keskin, Cerit Müminli Sağlık Ocağı çıkmıştı. Bunun anlamı bir ayağımın hep Ankara’da olabileceğiydi. Fırsat buldukça ve bazı hafta sonları Ankara’daki dostum ve hemşehrim Oktay (Tok)’ın evinde kalırdım. Mecburi hizmet yıllarım, tayin isteğim karşılanmadığı için aynı yörelerde ve uzun yıllar sürdü.

Sümer Sokak’taki evimizin daimi konukları ise; Ahmet Erhan, Azer Yaran, Behçet Aysan, Adnan Özer Murat Kalaycıoğlu, Tolga Çandar, Erkan Oban, Suavi, Adnan Azar, Abdullah Gök ve Adnan Satıcı olurdu. Daha az görsem de Ahmet Telli’yi ve sanki bir kez de Ali Cengizkan’ı hatırlıyorum… Akif’le (Kurtuluş) daha çok Cafe Cappadocia’da ve Ekspres gibi mekânlarda olurduk. Hepimizin de hayatlarının baş köşesinde şiir ve müzik vardı. Bilhassa şiir… 

Şiirin hayatlarımızdaki önemine dair bir anektod size: Adnan Satıcı -ki öğretmendi kendisi- şair abisi Veysel Öngören’ le Diyarbakır’da bir imza gününe katılmışlar. Arkasından yeme, içme… Gece vakti de bir otelde kalacaklar. Otel katibi mesleklerini soruyor. Veysel Öngören “Şair” diyor. Katip, şairlik gibi bir meslek olamayacağına, olsa da pek bir işe yaramayacağına inanmış olmalı ki ısrarla, ’doğru dürüst, gerçekten meslekleri neyse’ onu söylemelerini ister. Veysel Öngören kararlıdır: “Biz şairiz kardeşim, o deftere şair yazacaksın, o kadar!”

Rahmetli Adnan Satıcı, nedense her defasında ağlayarak anlatırdı bu hikayeyi.

Adnan Azar’ın ölümünden sonra yazdığım bir yazıda, bakın o günleri ve arkadaşlarımın bendeki karşılıklarını nasıl anlatmışım:

‘’Ahmet Erhan, ailenin en yetenekli ve sessiz çocuğuydu. Hüzünlü bir Adanalı. Şiirlerindeki gibi bir portakal ağacı, bilemedin turunçtu Ahmet Erhan. Behçet Abi, yaşlı bir aslan gibi dolaşırdı aramızda. Ağır, oturaklı, görmüş geçirmiş. Hepimizden büyük ve şişman. Tabii ki ceviz ağacı onu en iyi anlatan. Akif en zeki ve haşarısı ekibin. Her cümlesi, kaynağından yeni fırlamış su gibi, neşeli ve coşkun. Ağaçlardan erik ağacıydı Akif, can eriği ama. Murat, Edip Abi’ye(Akbayram) şiirler yazar; yaşlı bir sedir, gölgesinde ve sesinde dinlendiğimiz. Hep ağır aksak ve biraz uzak Azer abi ise, kocaman gövdesine sakladığı derin korkularıyla bir ahlat ağacıydı, Adnan’ın deyişiyle. Hepimizi de eninde sonunda bir zeytin ağacı şefkatiyle kucaklayansa Oktay’dı.(Tok) Gezer, tozar, vakti geldiğinde de yine onun dalları altında toplanırdık. Yediğimiz şiir, içtiğimiz aşktı. Ben bu isimlerle, Cumartesi öğleden sonra okuldan erken çıkmanın keyfiyle, sokağa savrulan ergenler gibi yaşadım Ankara’yı. Tuhaf bir özgüven, mesnetsiz bir sevinç ve bitmek bilmeyen bir aşk duygusu…

Neşeli, gürültücü, bazen sarhoş, şair, aşık ve içli bir aileydik. Bozkırın ortasındaki bu gri şehri, binbir çeşit ağacın içindeymiş gibi yaşadım, şükürler olsun.’’

Ahmet, ilk kitabıyla çok ses getirmiş, camiada herkesin üzerinde tartışmasız mutabık olduğu bir şairdi. Bence de kendi kuşağı dahil, Türk şiirinde Türkçeyi en iyi bilen ve kullanan şairlerin başında gelir. Hafta sonları Bala’dan ya da Keskin’den geldiğim günler en çok onunla birlikte olurdum. Ahmet’in ilk eşi ve oğlu Deniz’in annesi Kıymet’le oturdukları mütevazı evlerindeki muhabbetlerimizi hiç unutamam.

İlk buluşma yerimiz mutlaka Oktay’ın Café Kapadokya’sı olur; orada başlayan sohbet bir vesileyle eve taşınırdı. O zamanlar vertigoları başlamıştı Ahmet’in ve panik atak benzeri sıkıntıları oluyordu. Her an ve ortamda hep yanında olmaya gayret ederdim. 

“Severim Doktor Ercan’ı, kendi çapında yüz yataklı dahiliye koğuşudur” mısralarını yazdığı günlerdir bu günler.

1989’da Ankara’yı ve hekimlik defterini kapatarak İstanbul’a gittim. Behçet Abi darbe yılarında uzaklaştırıldığı tıp fakülesine afla geri dönmüş, okulu bitirmiş, psikiyatri ihtisasına bile başlamıştı. Her şey yoluna giriyordu sanki. Ahmet de özel bir okulda öğretmenlik yapıyordu. Sık sık haberleşiyor, Ankara’ya yolum düştükçe onu ve Oktay’ı görmek için fırsat yaratmaya çalışıyordum.

2 Temmuz 1993 günü Sivas yangını geldi. Behçet Abi’nin ölümü hepimizi dağıttı. Onun ölümünü Furuğ’un bir dizesiyle tarif etmiştim: ‘Biri karatahtaya taş sözcüğünü yazar yazmaz avludaki kuşlar gibi havalanmışık’ Ankara’dan. Herkes bir yerlere uçtu gitti. Azer Abi Fatsa’ya döndü. Ahmet Ayvalık’a, Akif Bodrum’a ilh.

Ahmet, İstanbul’a geldi sonra. Kaldı ve yeniden evlendi üstelik. Ama aklı hep Ankara’daydı sanki. Sevgili Hacer’in olağanüstü gayreti ve çabası Ahmet’e ömür kattı. Ama yetmedi… Kollarımızda öldü derler ya, biraz öyle oldu.

A. Erhan, her şeyden önce benim çok yakın dostum ve kardeşimdi; O’na dair tarafsız olamam. Ama, bütün objektifliğimle söyleyebilirim ki, dünyanın en iyi şairlerinden biriydi. Hayatı da şiiri gibiydi ve hep yazdığı gibi yaşadı.

Onu ilk gördüğüm andan aklımda kalan fotoğraf hala çok canlı; çarşı içindeki bir sahafın önüne oturmuş, sessizce kitap okuyan, güzel yüzlü bir delikanlı; Ahmet Erhan. Ahbaplarının bildiği haliyle bizim “Erhan” yani. 

Yine onun şiiriyle bitireyim bu bahsi:

‘’…Doktor, herkes aklıyla yaşarmış

Bu rahm-i teneşirde

Ben senin bildiğin gibi yaptım

Bildiğin gibiyim işte

Ötesi söylence…’’

İlginizi Çekebilir

Yorum Yaz

E-postanız paylaşılmaz. * işaretli alanların girilmesi zorunludur.

İptal